Είναι μια κατάσταση που την ανακαλύπτουμε ως τυχαίο εύρημα όταν ο ασθενής για κάποιο άσχετο με την πάθηση λόγο, μιας και η πάθηση είναι ασυμπτωματική, υποβληθεί σε υπέρηχο ή τρίπλεξ οσχέου.
Η εικόνα του όρχι στον υπέρηχο είναι η παρουσία μικρών λευκών στιγμάτων, επασβεστώσεις, μεγέθους ενός χιλιοστού περίπου. Μπορεί να είναι μέχρι 4 – 5 κατά οπτικό πεδίο ή μέχρι και μερικές δεκάδες. Μπορεί να είναι παρούσες στον έναν όρχι ή και στους 2 όρχεις. Άλλες φορές μπορεί να υπάρχουν μόνο στον έναν όρχι ή στον έναν όρχι σε πολύ μικρό αριθμό και στο άλλο μέχρι μερικές δεκάδες.
Η εικόνα του όρχι στον υπέρηχο κατά την εξέταση είναι αυτή του «έναστρου ουρανού» (βλέπε βίντεο).
Η αιτία της μικρολιθίασης των όρχεων παραμένει άγνωστη. Υποθέσεις έχουν γίνει διάφορες όπως, φλεγμονώδους αιτιολογίας ή κάποιας δυσλειτουργίας στην λειτουργία των κυττάρων του όρχι.
Η πάθηση συναντάται σε ποσοστό μεγαλύτερο (έως και 10% περίπου ) σε νέους άνδρες προεφηβικής και εφηβικής ηλικίας. Το ποσοστό παρουσίας της νόσου σε μεγαλύτερους άνδρες είναι μικρότερο (5% έως 7%) και γίνεται πολύ μικρότερο σε άνδρες μέχρι τα 45 έτη.
Η μικρολιθίαση του όρχι συναντάται σε μεγαλύτερο ποσοστό σε υπογόνιμους άνδρες, σε ασθενείς με σύνδρομο Klinefelter, σε ασθενείς με κύστες στις επιδιδυμίδες, ασθενείς που είχαν κρυψορχία. Να σημειωθεί ότι αυξημένο κίνδυνο παρουσιάζουν ασθενείς με παράγοντες κληρονομικότητας.
Η μικρολιθίαση του όρχι ανευρίσκεται συχνότερα σε ασθενείς με καρκίνο του όρχι. Οι άνδρες που γνωρίζουν ότι έχουν την πάθηση και ανήκουν στις κατηγορίες κινδύνου, πρέπει να ελέγχονται τακτικά με εξέταση στον ουρολόγο που περιλαμβάνει εξετάσεων με εξετάσεις αίματος και υπέρηχο οσχέου.
Για κάθε άνδρα, από την εφηβική ηλικία και μέχρι τα 45 έτη του, η αυτοψηλάφηση είναι η εξέταση πρώτης γραμμής. Ο άνδρας έτσι «μαθαίνει», ψηλαφώντας, την φυσιολογική σύσταση του όρχι και μπορεί να εντοπίσει, άμεσα, οποιαδήποτε «διαφορετικότητα» και να απευθυνθεί στον ουρολόγο.
Το εκκόλπωμα της ουροδόχου κύστης είναι μια πρόπτωση του βλεννογόνου – της εσωτερικής στοιβάδας – που προβάλει ανάμεσα από τις μυϊκές ίνες του εξωστήρα μυός. [βλέπε εικόνα 1δ]
Το τοίχωμα της ουροδόχου κύστης αποτελείται από τρία στρώματα. Το εσωτερικό στρώμα, που είναι ο βλεννογόνος της ουρ. κύστης, το χόριο που είναι το ενδιάμεσο στρώμα και ο εξωστήρας μυς. Αυτός συσπάται και αποβάλει το περιεχόμενο της ουροδόχου κύστης, δηλαδή τα ούρα.
Ποια είναι η φύση του εμποδίου – αιτίας για την δημιουργία του προβλήματος ;
Τα ούρα αποβάλλονται μέσω του αυχένα της ουρ. κύστης, του προστάτη και της ουρήθρας. Καθώς ο άνδρας μεγαλώνει, υπερπλάθεται ο προστάτης του προκαλόντας στένεψη στην έξοδο-δίοδο των ούρων. Κάποιες άλλες φορές η υπερπλασία του προστάτη αφορά μόνο το αρχικό τμήμα του δηλαδή τον αυχένα της ουρ. κύστης και άλλες φορές αφορά όλο τον προστάτη. Καθώς ο προστάτης μεγαλώνει – διογκώνεται – η έξοδος των ούρων γίνεται ολοένα και δυσκολότερη. Ο εξωστήρας μυς έχει μεγαλύτερο και δυσκολότερο έργο και γι’ αυτό υπερπλάθεται.
Φάσεις δημιουργίας εκκολπωμάτων (εικόνα 1)
Γιατί δημιουργείται το εκκόλπωμα ;
Η ουροδόχος κύστη είναι φτιαγμένη για να αποθηκεύει τα ούρα που μόλις φτάσουν σε μια ικανή ποσότητα θα πρέπει να τα αποβάλει. Συσπάται λοιπόν ο εξωστήρας μυς και πιέζει το περιεχόμενό της – τα ούρα – τα οποία αποβάλλονται μέσω του αυχένα της ουροδούχου κύστης, του προστάτη και της ουρήθρας. Αν τώρα υπάρχει εμπόδιο κατά την αποβολή των ούρων τότε ο εξωστήρας μυς σταδιακά γίνεται πιο δυνατός, πιέζει πιο πολύ, υπερπλάθοντας της μυϊκές του ίνες, οι οποίες πλέον αποκαλούνται ‘’ δοκίδες’’. [βλέπε εικόνα 2]
Δοκίδες (εικόνα 2)
Το πρόβλημα εμφανίζεται γιατί ο βλεννογόνος μένει χωρίς την σταθερή και ομοιόμορφα ταξινομημένη υποστήριξη του μυϊκού στρώματος που στην ουσία σαν πλέγμα τον στηρίζει. Καθώς το μυϊκό στρώμα υπερπλάθεται, υπερπλάθονται οι μυϊκές του ίνες που γίνονται πλέον δοκίδες – δοκάρια. Ο βλεννογόνος ανάμεσα στις δοκίδες δέχεται τις ολοένα αυξανόμενες πιέσεις που ασκεί ο εξωστήρας μυς για να αποβληθούν τα ούρα μέσω της φυσικής τους οδού (αυχένας, προστάτης και ουρήθρα) , και αρχίζει να προσπίπτει ανάμεσα από τις δοκίδες εκεί δηλαδή που το τοίχωμα της ουροδόχου κύστης είναι πιο ευένδοτο και εκεί μπορεί να υποχωρίσει. [βλέπε εικόνα 2] Στην αρχή σχηματίζεται μια ρηχή κοιλότητα και μιλάμε για ψευδοεκκολπώματα που εφ’ όσον όμως το πρόβλημα συνεχίζεται τότε καταλήγουμε να μιλάμε για εκκόλπωμα. [βλέπε εικόνα 3]
Το εκκόλπωμα είναι μια κατάσταση ανώδυνη. Ο ασθενής το έχει αλλά δεν το γνωρίζει. Θα το πληροφορηθεί πηγαίνοντας στον Ουρολόγο είτε για έναν έλεγχο του προστάτη είτε λόγω συνεχών – υποτροπιαζόντων ουρολοιμώξεων και αφού προηγηθούν πολλές θεραπείες με αντιβιώσεις που επιμένουν και δεν θεραπεύονται.
Εκκόλπωμα (εικόνα 3)
Η ουροδόχος κύστη είναι μια κοιλότητα που περιέχει τα ούρα. Η κοιλότητα αυτή αδειάζει γιατί περιβάλλεται και πιέζεται από τον εξωστήρα μυ, το μυϊκό στρώμα της. Το εκκόλπωμα είναι σαφώς μια κοιλότητα που όμως περιβάλλεται μόνο από βλεννογόνο που έχει εξοκείλει ανάμεσα από το μυϊκό στρώμα. Άρα το περιεχόμενό του – ούρα – δεν μπορεί να πιεστεί από κάποια δύναμη και μένει συνεχώς γεμάτο. Σε μια ουρολοίμωξη το περιεχόμενο αυτό θα αποτελέσει μια συνεχή εστία όπου θα κρατά μικρόβια και συνεχώς θα αποτελεί μια αιτία από την οποία ο ασθενής δεν μπορεί να απαλλαγεί απ’ αυτήν. Η συνεχής λήψη αντιβίωσης θα έχει σαν αποτέλεσμα την κακή χρήση αντιβίωσης και έτσι τα μικρόβια να αποκτήσουν ανθεκτικότητα. Η λύση δεν είναι οι αντιβιώσεις αλλά η εξάλειψη της αιτίας της δημιουργίας του εκκολπώματος.
Όλο αυτό θα είχε αποφευχθεί αν ο ασθενής συνήθιζε να επισκέπτεται τον Ουρολόγο του μια φορά τον χρόνο κάθε χρόνο προληπτικά. Επίσης πολύ βασικό να ξέρουμε ότι μια ουρολοίμωξη που δεν υποχωρεί έχει πάντα κάποια αιτία. Πρέπει να βρεθεί η αιτία και όχι να καταφεύγουμε στην λήψη αντιβίωσης,
Η κύστη της επιδιδυμίδας είναι συνήθως μια απλή συλλογή από διαυγές υγρό. Η πιο συνηθισμένη εντόπισή της είναι κατά μήκος του σπερματικού τόνου ή στην κεφαλή της επιδιδυμίδας.
Μία απόφραξη των σπερματικών σωληναρίων που περνούν από την επιδιδυμίδα και κυρίως στο ύψος της κεφαλής της μπορεί να είναι η αιτία της δημιουργίας τους. Στην αρχή μπορεί να είναι ολίγων χιλιοστών και χωρίς την συνοδό παρουσία συμπτωμάτων, να είναι δηλαδή άνευ σημασίας.
Μία κύστη μπορεί να παραμείνει στην πιο πάνω κατάσταση, μικρή ολίγων χιλιοστών και χωρίς να προκαλεί συμπτώματα. Μπορεί όμως να απασχολεί τον ασθενή με ενοχλήσεις τοπικά και κατά διαστήματα στον όρχι. Κάποιες φορές να περνά τα όρια την ενόχλησης και να αποκτά χαρακτήρες πόνου.
Ο ασθενής προσέρχεται στον ουρολόγο λόγω των επίμονων ενοχλήσεων στο όσχεο ή γιατί ψηλάφησε ‘’κάτι άλλο’’ πέρα από τον όρχι.
Κύστη επιδιδυμίδας (υπέρηχο οσχέου)
Υδροκήλη (υπέρηχο οσχέου)
Ποια είναι η διαφορά από την υδροκήλη;
Στην υδροκήλη το διαυγές υγρό περιβάλλει τον όρχι ενώ η κύστη τόνου είναι μια μικρή συλλογή υγρού που εγκλωβίσθηκε σε κάποιο σημείο του σπερματικού τόνου ή της επιδιδυμίδας, συνήθως στην κεφαλή της.
Η κύστη τόνου όπως και η υδροκήλη είναι καταστάσεις τελείως αθώες που συνήθως δεν χρειάζονται αντιμετώπιση. Όταν το μέγεθος της κύστης ή η συχνή ενόχληση – πόνος στην περιοχή αγχώνουν τον ασθενή μας τότε ο ουρολόγος έχει καθήκον να τον καθησυχάσει και να τον ενημερώσει ότι δεν διατρέχει κάποιον κίνδυνο.
Κύστη επιδιδυμίδας (υπέρηχο οσχέου)
Κύστη επιδιδυμίδας
Κατά την κλινική εξέταση – ψηλάφηση ο ουρολόγος θα διαπιστώσει στην κεφαλή της επιδιδυμίδας ή πάνω από τον όρχι μια πιθανή διόγκωση. Θα ακολουθήσει διαγνωστικός έλεγχος με Υπέρηχο ή Τρίπλεξ οσχέου. Αυτές είναι και οι εξετάσεις εκλογής για την διάγνωση.
Αν παρόλα αυτά ο ασθενής επιμένει και επιθυμεί την αφαίρεσή της τότε γίνεται μια μικρή τομή στο όσχεο και προσεχτική αφαίρεση της κύστης με μέθη και νοσηλεία ολίγων ωρών στην κλινική.
Ο νεφρός αποτελείται από δυο τμήματα το ένα τμήμα του είναι ο μυελός όπου γίνεται η βασική λειτουργία του νεφρού, η κάθαρση του αίματος και η παραγωγή των ούρων και το δεύτερο τμήμα είναι το αποχετευτικό του σύστημα. Αυτό αποτελείται από τους κάλυκες, μικρές κοιλότητες όπου συλλέγονται κατ’ αρχήν τα ούρα και η πύελος, το φαρδύτερο τμήμα του αποχετευτικού, όπου διοχετεύονται και το οποίο συνεχίζεται με τον ουρητήρα.
Η Στένωση της ΠυελοΟυρητηρικής Συμβολής (Π.ΟΥ.Σ) μπορεί να είναι εκ γενετής ή να προκαλείται από κάποιο διασταυρούμενο – έκτοπου- μ’ αυτήν (την πύελο) αγγείο.
Η αιτία της πάθησης είναι η εκ γενετής στένωση στο σημείο μετάβασης της πυέλου στον ουρητήρα. Η στένωση αυτή δημιουργεί εμπόδιο – απόφραξη στην αποχέτευση των ούρων. Τα ούρα συσσωρεύονται στην πύελο του νεφρού, η οποία διατείνεται (υδρονέφρωση) για να χωρέσει την περίσσεια των ούρων. Έτσι αυτή γίνεται στρόγγυλη σαν μπάλα, χάνει το σχήμα της που κανονικά είναι σαν χωνάκι και οι κάλυκες του νεφρού με την σειρά τους αποστρογγυλοποιούντε, λόγω της πίεσης από την μεγάλη ποσότητα των ούρων. Όλη αυτή η κατάσταση εγκαθίσταται σταδιακά και γι’ αυτό είναι σιωπηρή–ασυμπτωματική.
Οι περισσότερες περιπτώσεις διαγιγνώσκονται κατά την διενέργεια υπερήχων για άλλο λόγο και ανευρίσκεται τυχαία η Υδρονέφρωση.
Η πάθηση είναι ασυμπτωματική συνήθως. Όταν κάνει συμπτώματα τότε αυτά είναι ο Κωλικός του νεφρού, λόγω της Υδρονέφρωσης. Άλλο σύμπτωμα μπορεί να είναι η αιματουρία και η εμπύρετος ουρολοίμωξη.
Εάν δεν εντοπισθεί εγκαίρως η πάθηση τότε μπορεί ο νεφρός να φθαρεί, εξαιτίας της Υδρονέφρωσης, και να έχουμε έκπτωση της νεφρικής λειτουργίας από την καταστροφή του νεφρικού παρεγχύματος.
Η νόσος παρουσιάζεται στα αγόρια με σχέση 2 προς 1. Χάρη στον έλεγχο με προγεννητικό υπερηχογράφημα κατά την διάρκεια της κύησης, θα μπει μια πρώτη διάγνωση λόγω της υδρονέφρωσης. Αυτό συνήθως γίνεται στον 4ο ή 5ο μήνα της κύησης. Αφού το παιδί γεννηθεί στα πρώτα 24ωρα θα πραγματοποιηθεί ο απαραίτητος έλεγχος και θα διαπιστωθεί εάν η αιτία της υδρονέφρωσης είναι η στένωση της Π.ΟΥ.Σ.
Ο υπερηχογραφικός έλεγχος είναι η εξέταση που θα εντοπίσει, τόσο σε παιδιά όσο και σε ενήλικες, την υδρονέφρωση. Θα ακολουθήσουν η ενδοφλέβιος πυελογραφία ή αξονική πυελογραφία με έγχυση σκιαγραφικής ουσίας. Όταν διαπιστωθεί Σ.ΠΟΥ.Σ τότε πριν από οποιαδήποτε επεμβατικό χειρισμό είναι απαραίτητο το Δυναμικό νεφρόγραμμα για να εκτιμηθεί η απόφραξη και η έκπτωση της νεφρικής λειτουργίας του πάσχοντος νεφρού. Με την εξέταση αυτή θα έχουμε μια εικόνα της λειτουργικότητας του νεφρού και της συνεισφοράς του στην συνολική νεφρική λειτουργία.
Η θεραπεία στην νόσο αυτή είναι η πυελοπλαστική. Υπάρχουν διάφοροι τρόποι και μέθοδοι. Στην ουσία αφαιρούμε το στενό τμήμα της πυελοουρητηρικής συμβολής αφαιρώντας τμήμα της πυέλου πάνω από το στένωμα και τμήμα του ουρητήρα κάτω από το στένωμα εκτελώντας ταυτόχρονα αναστόμωση και αποκαθιστώντας την ελεύθερη παροχέτευση των ούρων από τον νεφρό προς την ουροδόχο κύστη.
Η επέμβαση μπορεί να γίνει με τομή, λαπαροσκοπικά ή και ρομποτικά ανάλογα με την εξοικείωση του χειρουργού ουρολόγου.
Για την σωστή λήψη του σπέρματος προκειμένου να γίνει το Σπερμοδιάγραμμα είναι απαραίτητη η σωστή διαδικασία και προετοιμασία του ασθενούς.
Αν τηρηθούν οι σωστές παράμετροι τότε η εικόνα του σπέρματος που θα μελετήσει ο μικροβιολόγος θα είναι αξιόπιστη.
Βασική προϋπόθεση είναι η σωστή αποχή που πρέπει να είναι τρείς ( 3 ) ημέρες. Ο ασθενής πρέπει να κάνει μια εκσπερμάτιση και στην συνέχεια να ακολουθήσει η αποχή των τριών ημερών, μετρώντας από την επομένη της εκσπερμάτισης. Την 4η ημέρα το πρωί, μετά την ούρηση, και αφού έχουμε πλύνει , με σαπούνι και νερό τα χέρια μας και την γενετική χώρα – κυρίως το πέος – πρέπει με αυνανισμό ο ασθενής να κάνει μια εκσπερμάτιση σε έναν αποστειρωμένο ουροσυλλέκτη που θα έχει προμηθευτεί από το φαρμακείο. Χρειάζεται μεγάλη προσοχή κατά την στιγμή της εκσπερμάτισης να συλλεχθεί όλη η ποσότητα του σπέρματος, από την πρώτη σταγόνα. Στην συνέχεια κλείνουμε βιδωτά τον ουροσυλλέκτη προσέχοντας να μην πιάσουμε με τα δάχτυλα το εσωτερικό του, για να μην μεταφέρουμε μικρόβια.
Η καλύτερη διαδικασία περιλαμβάνει την όσο το δυνατόν ταχύτερη προσκόμιση του δείγματος στο μικροβιολογικό κέντρο. Μία από τις παραμέτρους του σπερμοδιαγράμματος, που θα μελετήσει ο γιατρός, είναι η κινητικότητα των σπερματοζωαρίων τα πρώτα 30’ ή την 1η ώρα από την λήψη. Για το λόγο αυτό, καλό θα ήταν να έχει προηγηθεί μια ενημέρωση με το εργαστήριο ούτως ώστε να εξετασθεί το δείγμα άμεσα.
Αν η λήψη του δείγματος γίνει σε ιδιωτικό χώρο, συνήθως στο σπίτι, τότε είναι καλά ο ουροσυλλέκτης να μην μεταφέρεται στα χέρια αλλά μέσα στην τσέπη ή καλύτερα στο εσωτερικό της ενδυμασίας του ασθενούς παράδειγμα, στο μπουφάν μέσα και κάτω από την μασχάλη του.
Να σημειωθεί ότι αν χρειαστεί να γίνει νέο Σπερμοδιάγραμμα, μέσα στα πλαίσια θεραπείας και επανέλεγχο, καλό θα είναι να γίνεται στο ίδιο εργαστήριο με την ίδια αποχή και διαδικασία.
Αυτή η διαδικασία και αυτές οι προϋποθέσεις θα εξασφαλίσουν καλύτερα και πιο αξιόπιστα αποτελέσματα.
Το σπερματοζωάριο αποτελείται από τρία διαφορετικά και διακριτά τμήματα : την κεφαλή, τον αυχένα και την ουρά ή μαστίγιο.
Η κεφαλή, ο αυχένας και η ουρά καλύπτεται από την κυτταρική μεμβράνη.
- Η κεφαλή του αποτελείται από τον πυρήνα και το ακρόσωμα. Το γεννητικό υλικό του άνδρα βρίσκεται μέσα στο πυρήνα. Το τμήμα του ακροσώματος που βρίσκεται μπροστά περιέχει διάφορα ένζυμα που θα απελευθερωθούν και θα βοηθήσουν στο να διεισδύσει το σπερματοζωάριο μέσα στο ωάριο και έτσι να ενωθούν μαζί του.
- Ο αυχένας του σπερματοζωαρίου είναι αυτός που παρέχει στο σπερματοζωάριο την ενέργεια για την κίνησή του. Εμπεριέχει διάφορες μικρά οργανίδια που παρέχουν ενέργεια για την κίνησή του όπως τα μιτοχόνδρια (βλέπε παρακάτω σχέδιο) και διάφορα ένζυμα.
- Τέλος η ουρά περιέχει διάφορα ινίδια που δίνουν στο σπερματοζωάριο την χαρακτηριστική του κίνηση.
Τα μιτοχόνδρια αποτελούνται από μικρά κυτταρικά οργανίδια υπεύθυνα για την παραγωγή ενέργειας. Εμφανίζονται σε μεγάλο βαθμό σε κύτταρα με μεγάλες απαιτήσεις ενέργειας και είναι οι μονάδες παραγωγής αυτής.
Το Σύνδρομο Κλάινεφελτερ είναι μια πολύ σοβαρή αιτία υπογονιμότητας. Είναι μία πάθηση που εμφανίζεται σε άρρενα άτομα και οφείλεται σε μια χρωμοσωμική ανωμαλία.
Το άτομο που πάσχει έχει ένα επιπλέον χρωμόσωμα Χ. Έχει δηλαδή ΧΧΥ αντί για ΧΥ. Αυτό γίνεται γιατί δεν διαιρείται σωστά το χρωμόσωμα 23. Τα άτομα αυτά είναι άμεσα αναγνωρίσιμα γιατί έχουν συγκεκριμένο φαινότυπο. Συνήθως είναι νεαροί άνδρες, υψηλά άτομα με γυναικομαστία με μικρούς όρχεις και πέος και πάσχουν από στειρότητα. Στον αιματολογικό, ορμονολογικό έλεγχο, θα βρεθούν υψηλά επίπεδα γοναδοτροπινών.
Αυτό το επιπλέον χρωμόσωμα μπορεί να προέλθει τόσο από τον πατέρα όσο και από την μητέρα. Φαίνεται να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο, για την μεγαλύτερη συχνότητα εμφάνισης του χρωμοσώματος αυτού, η μεγάλη ηλικία της εγκυμονούσας μητέρας. Όσο πιο μεγάλη η ηλικία της μητέρας τόσο πιο μεγάλο το ποσοστό εμφάνισης του.
Τα άτομα που πάσχουν από το σύνδρομο αυτό σε μεγάλο ποσοστό θα μπορούσαν να βοηθηθούν να τεκνοποιήσουν με υποβοηθούμενες μεθόδους τεκνοποίησης.
Είναι μια πολύ απλή και πολύ εύκολη, μη επεμβατική εξέταση. Γίνεται στο ιατρείο του ουρολόγου και γίνεται για να δώσει την εικόνα της ούρησης του ασθενούς.
Είναι απαραίτητη εξέταση σε ασθενείς που έχουν δυσκολία στην ούρηση, διακεκομμένη ούρηση, νυχτουρία (πλέον της μίας φοράς), συχνουρία και αίσθημα ατελούς εκκένωσης μετά την ούρηση.
Δεν χρειάζεται κάποια ιδιαίτερη προετοιμασία παρά μόνο να έχει μία ικανή ποσότητα ούρων (συνήθως πάνω από 140-150 ml, μέτρηση με τον υπέρηχο) στην ουροδόχο κύστη και να έχει διάθεση για ούρηση.
Ο ασθενής στέκεται μπροστά στην ειδική τουαλέτα – ουροροόμετρο μόνος του και απλά ουρεί χωρίς την παρέμβαση του γιατρού. Εξέταση μη επεμβατική και τελείως ανώδυνη.
Η εξέταση μπορεί να συνδυαστεί με υπέρηχο πριν την ούρηση, για την μέτρηση της ποσότητας των ούρων και μετά την ουροροομετρία ξανά μέτρηση του τυχόν υπολοίπου των ούρων.
Ο αυχένας της ουροδόχου κύστης είναι το σημείο μετάβασης από την ουροδόχο κύστη προς την προστατική μοίρα της ουρήθρας, το αρχικό τμήμα της ουρήθρας που περιβάλλεται από τον προστάτη.
Η Υπερπλασία του αυχένα ή αλλιώς στένωση του κυστικού αυχένα είναι μια υπερπλασία – υπερτροφία των μυών του αυχένα που συγκλίνει και προκαλεί στένωση και απόφραξη στην έξοδο των ούρων από την ουροδόχο κύστη προς την ουρήθρα.
- Τα συμπτώματα που έχει ο ασθενής είναι καθυστέρηση στην έναρξη της ούρησης, δυσουρία, δυσκολία δηλαδή στην έξοδο των ούρων, χαμηλή ροή και παρατεταμένη ούρηση.
- Οι αιτίες αυτής της κατάστασης μπορεί να είναι λόγω :
- νευρολογικών παθήσεων
- καλοήθους υπερπλασίας του προστάτη
- προηγηθείσας επέμβασης είτε διουρηθρικής προστατεκτομής ή ριζικής προστατεκτομής
Το Ουρεόπλασμα μπορεί να βρεθεί στην καλλιέργεια των ούρων, του κολπικού υγρού ή στην καλλιέργεια του σπέρματος ;
Το Ουρεόπλασμα (Ureaplasma urealiticum) είναι ένας μικροοργανισμός που ανήκει στα μυκοπλάσματα. Το βρίσκουμε στα σεξουαλικά ενεργά άτομα σε ποσοστό 60% με 70%.
Μεταδίδεται με την σεξουαλική επαφή. Τις περισσότερες φορές άνδρες και γυναίκες το φέρουν χωρίς να έχουν κάποια συμπτώματα. Όταν κάνει συμπτώματα τότε αυτά είναι :
- Στους άνδρες προκαλεί ουρηθρίτιδα δηλαδή φλεγμονή της ουρήθρας με πόνο και τσούξιμο, ορχεοεπιδιδυμίτιδα δηλαδή διόγκωση και φλεγμονή του όρχι που συνοδεύεται με πόνο και προστατίτιδα.
- Στις γυναίκες συχνά συνυπάρχει με άλλης αιτιολογίας κολπίτιδες, από κοινά μικρόβια ή από μύκητες. Μπορεί να προκαλέσει τραχηλίτιδα, ενδομητρίτιδα, σαλπιγγίτιδα και ουρηθρίτιδα. Η μόλυνση στις γυναίκες που εγκυμονούν μπορεί να ευθύνεται για αυτόματη αποβολή και πρόωρο τοκετό. ΣΥΝΕΧΕΙΑ